Bijbelstudie en bijbelmeditatie

(Uit: Jos Douma, Op het spoor van meditatie. Biddend luisteren naar Gods Woord, blz. 18).

Van zowel bijbelstudie als bijbelmeditatie vormt de bijbellezing het onmisbare uitgangspunt. Maar, onderscheidend gezegd, vervolgens worden er door deze beide vormen van omgang met de bijbel verschillende richtingen ingeslagen. Enigszins schematisch wil ik dat hieronder in beeld brengen.

bijbelstudie	bijbelmeditatie
Centrale vraag: wat staat er en wat betekent het?	Centrale vraag: hoe wordt ik aangesproken en wat doet het met me?
Het gaat om informatie: bijbelstudie heeft als doel groei in inzicht in en kennis van de bijbel.	Het gaat om transformatie: bijbelmeditatie heeft als doel dat ik groei in mijn relatie met Christus, dat ik steeds meer omgevormd wordt tot zijn beeld.
Er worden lijnen in de bijbel getrokken: tekst met tekst vergelijken.	Er wordt allereerst een lijn gelegd van de tekst naar het leven.
Grotere bijbelgedeelten worden bestudeerd.	De meditatie richt zich op een kortere kerntekst.
De bijbeltekst fungeert als object: ik stel vragen aan de tekst.	De bijbeltekst fungeert als subject: de tekst stelt vragen aan mij.

Bovenstaand schema heeft natuurlijk het gevaar in zich dat bijbelmeditatie en bijbelstudie als elkaar beconcurrerende methoden tegen elkaar worden uitgespeeld. Dat is echter niet mijn bedoeling. Ik wil benadrukken dat beide manieren van bezig zijn met het Woord van God hun eigen waarde hebben. Sterker nog: ze hebben elkaar nodig, ze kunnen niet zonder elkaar. Een meditatieve omgang met de bijbel helemaal los van bijbelstudie wordt oppervlakkig en subjectivistisch. Bijbelstudie waarin het meditatieve moment onderbelicht blijft wordt objectivistisch en kil-verstandelijk.