Christocentrisch leven                                                       (2)

‘Of zijt gij niet zo zeker van uzelf, dat Jezus Christus in u is?’
(Schriftlezing: 1 Korinte 1:1-9, 2 Korinte 13. Tekst: 2 Korinte 13:5)

De vraag die Paulus ons vanmorgen stelt, is een confronterende vraag. ‘Bent u wel zeker van u zelf, dat Jezus Christus in u is?’ Het is een vraag waarop we allemaal een persoonlijk antwoord moeten zoeken. ‘Is Jezus Christus wel in mij?’ Als een stap in onze bezinning op het thema ‘Christocentrisch leven’. En het is helemaal geen gemakkelijke vraag maar wel een heel wezenlijke, omdat het gaat over de gemeenschap met Christus, de persoonlijke relatie met de Here Jezus.

Paulus maakt ons in ieder geval één ding duidelijk: geloven, dat is een relatie; een persoonlijke relatie met Jezus Christus. Daar worden in de bijbel verschillende uitdrukkingen voor gebruikt: ‘gemeenschap met Christus’, ‘dat Jezus Christus in ons is’, of ‘dat je gegrepen bent door Christus’. ‘Blijf in Mij, gelijk Ik in u blijf.’ Geloven is ‘Christus omhelzen’ (NGB 22). ‘Dagelijks toenemen in het ware geloof en in de gemeenschap met Christus’ (Avondmaalsformulier).

C. Trimp: ‘Echte Christusprediking is prediking van de Christus vóór ons en de Christus ín ons. (…) Deze Christus mogen en moeten we terugvinden in onszelf: in ons werken en overleggen, in ons verdriet en onze vreugde. Hoe zouden wij Hem dáár niet vinden, terwijl Hij in ons woont?’ (Klank en weerklank, bladzijde 25)

Die vraag stelt Paulus aan de Korintiërs aan het eind van de tweede brief. Maar wat zegt hij aan het begin van de eerste brief? Dit: ‘aan de gemeente Gods, aan de geheiligden in Christus Jezus’. De gemeenteleden horen dus bij de Here Jezus Christus (zie ook 1:4-9). Maar blijkbaar betekent dat niet dat dús de vraag naar de band met Here niet meer aan de orde hoeft te komen. Sterker nog: juíst in de gemeente van Christus, de verbondsgemeente, juist dáár vindt de bediening der verzoening plaats (2 Korinte 5:20): ‘Laat u met God verzoenen!’ En dat kan maar op één manier: de verzoening met God ontvangen we alleen in de gemeenschap met Christus! Nooit kun je zeggen: ‘Nu is dat eens en voor altijd voor elkaar.’ De band met Christus moet telkens worden vernieuwd. Steeds weer moeten we ons afvragen: ‘Hoe staat het er bij mij voor?’ De werkwoordsvormen in het Grieks van ‘op de proef stellen’ en ‘onderzoeken’ geven aan dat het gaat om iets dat voortdurend moet gebeuren. Een liefdesrelatie (voorbeeld van het huwelijk) moet voortdurend vernieuwd worden (‘verbondsvernieuwing’).

Christus is voor ons gekruisigd en opgestaan. Geloven is dat die gekruisigde en opgestane Christus in ons komt wonen. En allebei moet het aan de orde komen in de prediking. Als prediking tenminste echt christocentrisch is (Trimp).

Calvijn: ‘Als u ziet op Christus, zo zeggen sommigen, is uw zaligheid vast; als u terugkeert tot uzelf, is uw verdoemenis vast. Zo moeten vertwijfeling en goede hoop beurtelings in uw gemoed heersen. Alsof wij Christus moeten denken als van verre staande, en niet veeleer in ons wonende. Want wij verwachten de zaligheid van Hem, niet omdat Hij van verre voor ons zichtbaar is, maar omdat hij ons, die in zijn lichaam ingelijfd zijn, niet alleen deelgenoten maakt aan al zijn goederen, maar ook aan Hemzelf’ (Institutie III, 2, 24).

‘Gaan we zo niet veel te veel met onszelf bezig? Is dat nu wel gezond om naar jezelf te kijken? Leidt dat niet tot twijfel en onzekerheid? Of tot hoogmoed en zelfverzekerdheid?’ Onze zekerheid vinden we alléén in Christus’ bloed en Christus’ Geest. Maar daarmee mogen we ons niet afmaken van die opdracht tot zelfonderzoek. Als we dat uit de weg gaan, weerstaan we een goddelijk gebod. We worden daarbij niet teruggeworpen op onszelf. Als we tenminste geen scheiding maken tussen Christus buiten ons en Christus binnenin ons. In het geloof als gemeenschap met Christus is dat geen scheiding (Calvijn).

‘Bent u wel zeker van u zelf, dat Jezus Christus in u is?’ Waar merk je dat dan aan? Als Christus in je is (1) dan kan het niet anders of je hebt werkelijk verdriet over je zonde; (2) dan loop je ook niet weg voor het kruis in je leven en dan wil je de gezindheid van Christus hebben; (3) dan kan het niet anders dat je ook gaat verlangen naar de vernieuwing van je leven, dat je vernieuwd wordt tot het beeld van Christus.

Zoekend naar een antwoord op Paulus’ vraag zijn er drie uitkomsten denkbaar. (1) ‘Ik zou zo verschrikkelijk graag willen dat die diepe kennis van mijn ellende, die hartelijke liefde voor Christus, dat verlangen van de Geest er waren. Maar ik voel me zo vreselijk tekort schieten.’ Lees dan DL I,16. (2) ‘Ja! Ik heb Christus aangenomen als mijn Verlosser. Ik houd van Hem met heel mijn hart. En ik wil niets liever dan groeien in zijn genade en zijn Geest.’ Prijs dan de Here! Vergeet nooit dat het zijn werk in u is! (Rom.11:36) En vergeet nooit dat Christus de band met u van dag tot dag wil vernieuwen. (3) ‘Ik wou dat ik thuis gebleven was, want hier zit ik niet op te wachten. Christus in mij? Ik weet niet wat ik me er bij voor moet stellen en het interesseert me eigenlijk ook niet zoveel. God zorgt voor mij en Hij vergeeft mijn zonden en dat is voor mij genoeg.’ Bedenk dan dat Christus Zelf u aanspreekt: bekeer u! (2 Korinte 5:20).

ds. Jos Douma