Christocentrisch leven                                                       (1)

‘Laat die gezindheid bij u zijn welke ook in Christus Jezus was…’
(Schriftlezing: Filippenzen 1:27-2:18. Tekst: Filippenzen 2:5-8)

Een zin die is blijven hangen vormde de aanleiding voor twee preken over het thema Christocentrisch leven: ‘Het is van groot belang dat er in onze kerken christocentrisch gepreekt wordt, maar van nog veel groter belang dat er christocentrisch geleefd wordt.’ Staat Christus echt in het centrum van ons leven? Hebben we passie voor Christus? Zeggen we het Paulus na: ‘Niet meer mijn ik, maar Christus leeft in mij’ (Galaten 2:20)?

Paulus is onze leraar. Paulus heeft passie voor Christus. Christus is voor hem de Enige. De brief aan de Filippenzen is er vol van (1:1,8,18,20,21,23; 3:7-9,12; 4:13).

Jezus
Christus

Paulus

Paulus die leeft van de liefde van Christus en die leeft in de gemeenschap met Christus roept zijn lezers op om de gezindheid van Christus te hebben (2:5). Het woord ‘gezindheid’ heeft te maken met ‘denken’, een ‘manier van denken’. Het gaat om een ‘mentaliteit’: dat is iets wat diep van binnen zit, en dat bepaalt hoe je denkt en hoe je voelt en waar je je op richt.

Tegen de Filippenzen zegt Paulus nadrukkelijk: ‘Heb de mentaliteit van Christus!’ Waarom? Omdat deze gemeente een zwakke plek heeft. Het ontbreekt aan eensgezindheid: dat je je samen richt op Christus, dat je in alles de stijl vertoont van Christus, dat je ook wilt lijden om Christus’ wil. Blijkbaar ontbreekt het daaraan in Filippi. De reden daarvan wordt niet echt duidelijk. Was er concurrentie omdat mensen zich lieten voorstaan op hun geestelijke gaven? ‘Ik heb meer geloof dan jij.’ Ik heb meer kennis dan jij.’ ‘En ik kan beter in tongen spreken dan jij.’ In elk geval waren er gemeenteleden die niet achter Christus aangingen maar die achter zichzelf aanliepen. Zelfzuchtige mensen, die alleen maar oog hadden voor hun eigen belang. Ze waren uit op eigen eer en keken op andere gemeenteleden neer. Ze leefden ego-centrisch en niet Christo-centrisch. Daarom vermaant Paulus de gemeente: er is zoveel goeds bij jullie, maak dat nu af door ook eensgezind te zijn. Als dat goede er werkelijk is, als het echt is, trek dan samen op, achter Christus aan.

En dan wijst hij op Christus. Paulus leert ons naar Christus te kijken. Maar dan niet om Hem allereerst als de Verzoener van onze zonden te zien, maar om Hem te zien als de Vernieuwer van ons leven. Christocentrisch leven, dat is in de eerste plaats dat je Christus’ genade in je leven ruimte geeft. De genade die jou verandert. Die jouw egocentrische mentaliteit aanraakt en omvormt tot een Christocentrische mentaliteit.

Passie voor Christus houdt ook in: lijden in de voetsporen van Christus. Hij heeft geleden en daarmee onze zonden verzoend én een voorbeeld nagelaten (1 Petrus 2:21). Christocentrisch leven wordt gestempeld door het kruis. ‘Als iemand achter Mij wil komen, die verloochene zichzelf, neme zijn kruis op en volge Mij’ (Matteüs 16:24). De volgende drie woorden geven gezicht aan het Christocentrische leven:

Ootmoed. ‘In ootmoedigheid achte de een de ander uitnemender dan zichzelf.’ Dat zit ons niet in het bloed. We laten ons graag gelden. We zijn vaak gericht op ons eigen belang. En we kijken vaak neer op anderen. Wie Christocentrisch leeft, leert dat radicaal af. Want het was Christus niet te min om voor mij aan het kruis te gaan. In de gemeenschap met Christus leer je de ootmoed: Christus wordt steeds groter en jij steeds kleiner. 

‘Here Jezus Christus, 
Zoon van God, 
onferm U over mij. 
Was me met uw Bloed 
en vul me met uw Geest. 
Sla mijn ego aan het kruis. 
En geef dat ik leven mag 
in liefdevolle gemeenschap met U. 
Raak mij aan met uw genade 
die vergeeft 
en die verandert.’

Dienstbaarheid. ‘Jezus Christus heeft de gestalte van een dienstknecht aangenomen.’ Hij kwam voeten wassen. Slavenwerk was dat (Johannes 13:1-17). Als je de gezindheid van Christus hebt, dan is dat ook je diepe wens: de ander dienen. De ander helpen. Niet alleen (!) op je eigen belang letten, maar ook op dat van anderen. 

Zelfverloochening. Jezelf verloochenen is: je ego aan de kant zetten, dat is je zondige ik, je ik dat zich ten koste van anderen laat gelden. Ons eigen ego moet aan het kruis. Want als dat niet gebeurt, kan Christus niet in je komen wonen. Zelfverloochening is: je eigen ego kruisigen zodat Christus in jou kan opstaan.

Hebt u Christus aangenomen als uw Verlosser en verlangt u naar groei in de gemeenschap met Christus? Wilt u dat Christus steeds meer in het centrum van uw leven komt te staan? Dat wordt werkelijkheid als u er van harte om bidt!

ds. Jos Douma